Έχω τα χέρια ενός γορίλα!

…ή αλλιώς, τα διάσημα χέρια της Κατερίνας Κρις!

Όταν ήμουν μικρή, ήμουν μικροσκοπική. Το σώμα μου έδειχνε πολύ μικρότερο για την ηλικία μου. Και από αυτό το μικροσκοπικό σώμα, εξείχαν δύο τεράστιες παλάμες!

Είχα πάρει τα χέρια του μπαμπά! Όχι, όχι, δεν του τα έκοψα, ούτε του τα “έκλεψα”, απλά “τα πήρα” γιατί του έμοιασα…!

Ο μπαμπάς μου ήταν δυνατός και με τα χέρια του σήκωνε απίστευτα βάρη. Βέβαια στην κανονική του δουλειά κρατούσε καλοξυσμένα μολύβια και χάρακες αφού ήταν αρχιτέκτονας…

Πήρα λοιπόν τα χέρια του μπαμπά και τα ψιλο-έκρυβα κάθε φορά που γνωριζόμουν με κάποιο άλλο κοριτσάκι που είχε πολύ φινετσάτα χεράκια -ξέρεις, τα χεράκια της ηλικίας του…

Εγώ -είπαμε- είχα χέρια-τσουγκράνες, χέρια ενός εργάτη, που βέβαια, ήταν πολύ πολύ δυνατά!

Θυμάμαι τα καλοκαιράκια στις παραλίες, έσκαβα με τα χέρια μου τις πιο βαθιές τρύπες -αλήθεια λέω, θα μπορούσε να περνάει το μετρό από εκεί μέσα!

Ανθρώπινος Εκσκαφέας “Κρις”!

“…είχα χέρια-τσουγκράνες, χέρια ενός εργάτη, που βέβαια, ήταν πολύ πολύ δυνατά!”

Πολλές φορές χρησιμοποιούσα τα χέρια μου για να κάνω τον γορίλα -όταν παίζαμε με τις φίλες μου και θέλαμε να μιμηθούμε τις ταινίες του Κινγκ Κονγκ που βλέπαμε στην τηλεόραση! Τα χέρια μου… “έπιαναν τόπο” καθώς έπιαναν τις κούκλες που τις “αιχμαλώτιζα” στη σπηλιά μου!

Τα χέρια μου ήταν σαν του Κινγκ Κονγκ και τα χρησιμοποιούσα όταν έπαιζα με τις κούκλες μου!

Πόσα “αααααα!” και “ωωωωωω!” άκουγα…!

Τα χέρια μου κατάφερναν να βγάλουν από τα κορίτσια τις ίδιες τσιρίδες που έβγαζαν οι θαυμάστριες των Beatles (παλιό συγκρότημα) όταν έβγαιναν για να παίξουν μουσική!

Τα χέρια μου είχαν γίνει κάτι σαν διασημότητα!

Όταν έκανα τόσα πράγματα με τα χέρια μου, με κοίταζαν τα κοριτσάκια που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα με τα μικροσκοπικά χεράκια τους και με θαύμαζαν! Κι εγώ φυσικά φούσκωνα από περηφάνια!

Εγώ και τα… “φουσκωτά” μου χέρια!

Μετά βέβαια τα έκρυβα πίσω από την πλάτη μου… Γιατί θυμόμουν πως αυτά τα χέρια που έχω είναι υπερφυσικά… είναι σαν εκσκαφείς, είναι… ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ!

Χέρια γορίλα!

Ναι, συνήθως θέλουμε να μοιάζουμε στους άλλους γιατί αν είμαστε διαφορετικοί, νομίζουμε πως “δεν ταιριάζουμε”, δεν “κολλάμε” στην παρέα. Αλλά για να το κάνουμε αυτό, χάνουμε τελικά τον ίδιο μας τον εαυτό και την προσωπικότητά του.

Στις περισσότερες φωτογραφίες που έχω, παρατηρώ πως κρύβω τα χέρια μου, πίσω από τις φίλες μου, πίσω από φούστες... Ακόμα και σήμερα, οι περισσότερες φωτογραφίες μου είναι με τα χέρια στις τσέπες ή τα χέρια πίσω από τη πλάτη, ή κρυμμένα σε γάντια…

Βέβαια δεν έκανα ποτέ κάτι για να τα βελτιώσω… Τι να βελτιώσω δηλαδή, να τα αλλάξω και να πάρω άλλα; Τα χέρια μου είναι τα χέρια μου κι έπρεπε με κάποιον τρόπο να τα αγαπήσω… Όταν έκανα τα βίντεο “Μαμά, ζωγραφίζω με την Κρις”, αναγκαζόμουν να τα δείχνω συνέχεια αφού έπρεπε να ζωγραφίζω. Σιγά σιγά, τα χέρια μου άρχισαν να γίνονται (και πάλι) διάσημα!

Δεν άλλαξα τίποτα πάνω τους, δεν έκανα μανικιούρ, δεν τα έκρυβα, τα άφηνα να κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα: να κρατάνε το μολύβι με δύναμη και να ζωγραφίζουν! Να φτιάχνουν πράγματα! Να “βαράνε” τα πλήκτρα της γραφομηχανής και να κάνουν σαματά!

( Ίσως να γινόμουν και καλή γλύπτρια τώρα που το σκέφτομαι, αφού χρειάζεται δύναμη στα χέρια για να πλάσεις ή να σκαλίσεις ένα γλυπτό...)

Τώρα πάντως κοιτάζω τα χέρια μου και λέω “ναι, αυτά είναι τα διάσημα χέρια της Κατερίνας Κρις!”. Οπότε τα αγαπάω και τα θαυμάζω πολύ! Όχι επειδή είναι “διάσημα” αλλά γιατί είναι τα δικά μου χέρια και διαφέρουν τόσο πολύ από τα χέρια των άλλων που χρειάζονται χειροκρότημα!

Και ναι, είμαι η Κατερίνα Κρις γιατί ΕΧΩ αυτά τα χέρια.

Αλλιώς δε θα ήμουν αυτή που είμαι. Σχεδόν θυμάμαι ποια είμαι, απλά και μόνο κοιτώντας τα χέρια μου. Και καθώς τα κοιτάζω, βλέπω τον μπαμπά μου και σκέφτομαι πως πήρα κάτι από τη δύναμή του. Αυτό με κάνει δύο φορές πιο δυνατή γιατί μαζί με τη δική μου δύναμη, έχω και τη δική του, αφού του έμοιασα! Ορίστε λοιπόν, τα “απαίσια” χέρια μου, είναι άλλη μία υπερδύναμη που έχω (η άλλη, είναι η Φαντασία!)!

Εσύ έχεις κάτι μοναδικό ή διαφορετικό πάνω σου να μοιραστείς; Είμαι σίγουρη πως θα σε θυμάμαι για πάντα γι’ αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σου! Κι αυτό είναι ΥΠΕΡΟΧΟ!

Δεν είναι;